Δευτέρα, Νοεμβρίου 27, 2006

Οξεία αναποδοχρονίτιδα, ole!



Μπαίνω κατευθείαν στο ψητό(όχι τηγανητό- κάνουμε δίαιτα γαρ:-p).
Από την εν λόγω "ασθένεια" πάσχω από τότε που έσπασα το τσόφλι του αβγού μου.
Μα δε γίνεται πάντα να είμαι ανάποδος χρόνος.
Να δώσω και μερικά κατατοπιστικά παραδείγματα για να σας μπάσω(τς τς, μα πως τη χειρίζομαι την καθαρεύουσα, ε ε;) στο νόημα:

Στις εξετάσεις, είναι αποδεδειγμένο ότι σε δύσκολα θέματα γράφω πάντα καλύτερα.
Για να καθαρίσω το σπίτι, αν δε βραδιάσει, δεν πρόκειται να φιλοτιμηθώ(η Mother πάντα έλεγε "τα στραβά τα βόδια τη νύχτα βόσκουν" και δεν είχε εδώ που τα λέμε άδικο!).
Για να διαβάσω και να συγκεντρωθώ, πρέπει να είναι πίσσα σκοτάδι έξω.
Όσο πιο απίθανο είναι να συμβεί κάτι, αυτό θα πάθω.

Και άλλα πολλά που δε θα τελειώσω ποτέ αν τα αναφέρω.

Ή μάλλον, να σας πω ένα τελευταίο.

Την Παρασκευή έδωσα προφορικές εξετάσεις στα ιταλικά για το celi 3(η ονομασία παίζει και να οφείλεται στο ότι πήρα τα tre στα προφορικά του την προηγούμενη φορά, λόγω της ηλίθιας εκείνης μπαμπόγριας ξανθιάς που έτσι και τη δω θα τη φτύσω!).
Εδώ να σημειωθεί, ότι το Μάιο πήγα και πέρασα τα πιο δύσκολα γραπτά που έχουν πέσει ποτέ στις εξετάσεις του εν λόγω πτυχίου. Και ναι, κι εδώ ως ασθενής της αναποδοχρονίτιδας, απορώ(με την καρδιάαααααα μου) πως έγινε κάτι τέτοιο, όντας παντελώς αδιάβαστη και τη στιγμή που παιδιά με υποτροφίες απέτυχαν!
Λοιπόν, αφού κοκο-ρεύτηκα(Μίλτο μην το ανοίξεις καν)καλά καλά, ακούστε- διαβάστε το βασικό.
Πάω κουνάμενη και σίγουρη για την επικείμενη πανωλεθρία στην εξέταση-καθώς, που να καλύψω τα κενά που είχαν δημιουργηθεί από το Μάιο(κοινώς ολόκληρη την ιταλική γλώσσα)- και παραδόξως κάνω μια πολύ καλή περίληψη ενός κειμένου(πάντα το σκότωνα αυτό το σημείο).
Μετά, ομολογουμένως, τα... ψιλοbeep στην περιγραφή της φωτογραφίας που(άκουσον άκουσον!) απεικόνιζε ένα δημοσιογράφο στυλ Παπαδάκη επί το έργον. Και σα να μην έφτανε αυτό, ύστερα άρχισαν να μου κάνουν ερωτήσεις, τις οποίες ως wannabe δημοσιογράφος ναι μεν θα έπρεπε να έχω ήδη απαντήσει στο μυαλό μου(και να τις έχω έτοιμες για ξεφούρνισμα), αλλά δε, ακριβώς γι' αυτό το λόγο, μου ήταν δύσκολο να απαντήσω στην παρούσα φάση(αν υπολογίσεις το άγχος του να σκεφτώ(με τι μυαλό;)- να απαντήσω ως ευσυνείδητη μελλοντική giornalista και να τα εκφράσω όλα αυτά και στα ιταλικά!).
Συνεπώς, ξανα beep. Να με ρωτάει π.χ αν οι δημοσιογράφοι είναι αξιόπιστοι και κατά πόσο εκφράζουν την κοινή γνώμη;!!!!!!! Και άλλα πολλά τέτοια "ηθικά" ερωτήματα.. Κι εδώ κολλάει η αναποδοχρονίtιδα... αυτά που θα 'πρεπε να παίζω στα δάχτυλα..
Η χαριστική βολή φυσικά, ήρθε στο role play(το τρίτο και τελευταίο μέρος της εξέτασης) που έπρεπε να ανατρέψω λέει, την άποψη φίλων μου ότι πρέπει να παντρευόμαστε και να συνάπτουμε σχέσεις μόνο με ανθρώπους της ίδιας εθνικότητας.
Εκείνη τη στιγμή μου 'ρθε να ρωτήσω σε άπταιστα ιταλικά: "Συγγνώμη, ξέρετε κάτι που δεν ξέρω; Βουλωμένο γράμμα διαβάζετε; Τι κάνετε δηλαδή, διεξάγετε έρευνα και μας φακελώνετε σύμφωνα με την προσωπική μας ζωή και εξ' ου οι συγκεκριμένες ερωτήσεις; Θα μας τρελάνετε τελείως;"(καλά, σε μένα αυτό δεν είναι απειλή)

Η δεύτερη φάση θα είναι στις 13 Δεκεμβρίου, όταν δίνω πάλι το orale για το άλλο πτυχίο όμως, το diploma.
Και να με ρωτήσουν ας πούμε "πώς ανακοινώνει με όμορφο τρόπο κανείς στους γονείς του ότι τα Χριστούγεννα θα κατέβει να τους δει μόνο για 4 μέρες", όχι μα όχι, δε θα ξαφνιαστώ καθόλου! Και η βλακεία είναι ότι πάλι δε θα ξέρω τι να απαντήσω!

Αι σιχτίρ με την αναποδοχρονίτιδα μου...!

Ciao ragazzi e ragazze.. Ci parliamo presto! Bacino!

Υ.Γ fanifoxula μου, in bocca al lupo(καλή τύχη) στα μαθήματα των ισπανικών! (αν και θα προτιμούσα να ήσουν στο δικό μου φροντιστήριο)

Πέμπτη, Νοεμβρίου 02, 2006

Here I am, once again με ...ροζ ιστορίες για αγρίους!


"Here I am, once again", λέει το γνωστό άσμα. Μετά λέει και "I'm torn into pieces", ε, παίζει κι εδώ μέσα να 'χει πέσει.

Σε περίπτωση που αναρωτιέστε τι απέγινα, όχι, δεν ψόφησα(δυστυχώς για μερικούς), απλά τράβηξα τα κέρατα μου με τον 1,5 μήνα εξεταστικής και με μια αρρώστια στην αρχή αυτής -μάλιστα αυτό συνέβη μόλις ανέβηκα Θεσσαλονίκη από Μυτιλήνη(λες και ήθελε να με εκδικηθεί το νησάκι, που σηκώθηκα κι έφυγα...), οπότε... Είχα και τη δουλειά παράλληλα, αφήστε τα να παν, όλα μου παν όλα μου παν..αμάν(όχι η χώρα, να εξηγούμαστε).
Εδώ θέλω να πω, ότι με συγκίνησε βαθύτατα η φίλη μου η Ralou και το ενδιαφέρον της... Να 'σαι καλά ψυχή μου, σ' ευχαριστώ τόοοοσο("αγκαλιά άνοιξε", κατά το σουσάμι άνοιξε)που με νοιάστηκες!

Που λέτε, τώρα που κάπως επανήλθα στους ρυθμούς μου, που μπορώ να κοιμάμαι περισσότερο για να κάνω επιδερμίδα φράπα, που είμαι πιο άνετη και έσβησε η φωτιά από τον πισινό μου και τα μπατζάκια μου, είπα να σκάσω μύτη στη blogoτητα. Και είμαι σίγουρη ότι έχω χάσει πολλά επεισόδια.
Θα 'γραφα και νωρίτερα, απλά, δε θέλω μωρέ να πιέζομαι και στο θέμα του blogging, θέλω να ξεκουράζομαι με αυτό και να χαλαρώνω..

Εσείς δε χάσατε τίποτα σχεδόν από την "πολυτάραχη"(μην αφοδεύσω) ζωή μου. Ε δεν πήγαινα και πουθενά, και αν εξαιρέσετε κανά 2-3 καφέδες, κόντεψε να με φάει το σπίτι! Και το πιο ωραίο στην όλη υπόθεση είναι ότι το έξω δε μου έλειψε και τόσο, ποιον σε μένα τη χωριογύρα και πάσης Ελλάδος. Μάλλον φταίει που υποστηρίζω κάργα την εκγύμναση του άνω βλεφάρου και του άνω χείλους(βλέπε κοιμάμαι- χασμουριέμαι) και της στάσης του λωστού(λωστού όχι λωτού, γιατί ούτε λωστός δε με ξυπνάει τέτοιο βόδι που είμαι όταν κοιμάμαι), οπότε, φαντάζεστε πόσο δημιουργικά γέμιζα τα κενά μου τους τελευταίους μήνες! Τα σιχτίρια για την υγρασία της Θεσσαλονίκης, θα τα αποφύγω... δε μου τα επιτρέπει η ανατροφή μου, το dictee(σωστά το 'πα; ένας θεός μόνο ξέρει, μάλλον θέλει και ένα τόνο σε ένα e) και το τζάκι στο σπίτι της αδερφής μου!

Και να 'μαι τώρα εδώ, όλο ζωντάνια και διάθεση για ζωή(λέμε τώρα) και κυρίως για κράξιμο. Χα.
Καταρχήν τα εύσημά μου στην αγαπημένη μου Fanifox που με ενέπνευσε(αυτήν πλακώνετε, όχι έμενα συνεπώς, χα!). Κατα δευτέρης, που έλεγε και η Μάρθα Καραγιάννη-"ο άντρας που θα παντρευτώ θα είναι από σόι;"- αναρωτιέμαι γιατί ακόμα δεν υπάρχει αστυνομία της μόδας. Δηλαδή οι χούλιγκανς που κυκλοφορούν ελεύθεροι στους δρόμους, και καλά μοδάτοι-στυλάτοι κλπ και σκοτώνουν καθημερινά την αισθητική μας, δε διαπράττουν έγκλημα;

Εντάτσει, θα γίνω λίιιγο πιο συγκεκριμένη, για να με καταλάβετε και να με νιώσετε. Σαφώς ο καθένας μπορεί να φοράει ό,τι του κατέβει και ό,τι γουστάρει και του κάνει κέφι. Σαφώς μπορεί να βγει και γυμνός(προς τέρψην των οφθαλμών μας και των λοιπών θηλυκών τυμπανιστηρτζήδων, συνιστάται ειδικά στους ψηλούς, γυμνασμένους με πάσης φύσεως προσόντα), σκασίλα μου μεγάλη και 10 παπαγάλοι, σκασίλα μου μικρή και 10 ποντικοί(σιγά μη μεγαλώσω ποτέ!).

Δεν είναι εκεί το θέμα μας όμως λέω! Στον ανδρικό πληθυσμό αναφέρομαι, που κυκλοφορεί καθημερινώς και ανυπερθέτως με ροζ. Ροζ pulloβεράκι, ροζ πουκαμισάκι, ροζ φουλάρι(έλεος πια), ροζ σλιπάκι-boxerάκι με ελεφαντάκια, κουνελάκια και ό,τι ζωντανό που θα μπορούσε να βαφτεί στις αποχρώσεις του εν λόγω χρώματος(ομολογουμένως ιδιαίτερα φονικό για τη γυναικεία libido)! Και η πλάκα είναι ότι νομίζουν ότι είναι ωραίοι! Έχω ακούσει τα απίστευτα, από το ότι τους "φωτίζει" το χρωματάκι(ε δεν παίρνουν κανα λαμπατέρ ή κανα φακό καλύτερα) μέχρι ότι όλοι το φοράνε και ότι δεν υπάρχουν γυναικεία και ανδρικά χρώματα.

Ναι, ωραία, δεν αντιλέω και εδώ. Την προσωπική μου άποψη καταθέτω. Μπορεί να είμαι πολύ πουριτανή ή οπισθοδρομική, αλλά δε μου κάθεται καλά το ροζ στους άνδρες ρε παιδιά! Ούτε το σομόν ούτε το μοβ ούτε τα έντονα! Κι αυτό δεν είναι επειδή δε μου αρέσουν αυτά τα χρώματα. Αφενός μεν το σπίτι μου είναι όλο ροζ πράγματα και αρκετά παρδαλό θα έλεγα, αφετέρου το ροζ και το fuchsia ήταν τα αγαπημένα μου χρώματα από μωρό.
Απλά δε μου φαίνεται πολύ σοβαρός εκείνος που θα με πλησιάσει και θα είναι σαν ποικιλόμορφο ερίφιο(κάπως έτσι το έλεγε ο βυζαντινοτέτοιος κατακουζίνας). Ένα γαλαζάκι-μπλε, ένα πρασινάκι, κυπαρισσί, άσπρο, λαδί, γκρι, μαύρο, βυσσινί, καφέ μια χαρά είναι... μη βγάλω το χρωματολόγιο να σας δείχνω! Τόσο κατάπτυστη είμαι πια που δε μου αρέσει αυτή η επιδημία του ροζ ;

Και δεν είναι αυτή δικαιολογία ότι "είναι της μόδας, εγώ δε φταίω"! Η μόδα δεν είναι δικτάτορας να μας επιβάλλεται! Μπορούμε να ασπαζόμαστε κάποιες από τις προτάσεις της και να τις προσαρμόζουμε σύμφωνα με το τι μας αρέσει και τι μας πάει! Προσωπικότητα έχουμε, δε θέλουμε έτοιμη, ψεκάστε-σκουπίστε-τελειώσατε! Τώρα αν σας αρέσει έτσι, τι να πω, γούστο καπέλο σας φίλοι μου...

Ωστόσο αναρωτιέμαι γιατί ξαφνικά τα τελευταία χρόνια έγινε το μπαμ και πήξαμε στο ροζ; Και μετά μου 'ρχεται και το άλλο: Γιατί στα νεογέννητα, τα κοριτσάκια τα ντύνουμε με ροζ και τα αγοράκια με γαλάζιο; Απλά για να τα ξεχωρίζουμε; Νομίζω ότι υπάρχει έτσι κι αλλιώς μία φυσική... λεπτομέρεια που τα διαφοροποιεί! Άμα είναι, να το κάνουμε μόδα να τους φοράμε από την αρχή ροζ! Ναι, ξέρω ότι είναι χαζό να το προβάλλω αυτό σαν επιχείρημα... Αλλά χαζά πράγματα δε βλέπω τριγύρω; Χαζά λέω κι εγώ!(Τώρα ξαφνικά όλοι κυκλοφορούν με μοβ... ωραία, να υποθέσω ότι σημειώσαμε πρόοδο;)

Πιο γενικά, αυτή τη metrosexuality ποτέ δεν τη συμπάθησα! Δεν είπα ότι βγάζω τη γλώσσα μου έξω και κουνάω την ουρά μου από τη χαρά(γαβ!) όταν κυκλοφορεί ο άλλος σαν άλλος νεάττερνταλ, αλλά κι εδώ χρειαζόμαστε μέτρον άριστον. Δε μπορώ να φανταστώ να είμαι με κάποιον κι αυτός ο κάποιος να κάνει περισσότερη ώρα από μένα να ετοιμαστεί για να βγούμε(μισή ώρα κάνω εγώ το πολύ, έχω και μάρτυρες!). Να λίγο το μαλλί, να λίγο το γυαλί(για παντελόνι Lee επιφυλάσσομαι)τσούκου τσούκου, περνάνε οι ώρες ετοιμασίας! Απαπαπα εγώ δεν κάνω τέτοια πράγματα(η Βανδή από πού ξεφύτρωσε, μη ρωτάτε!)

Να σας εκμυστηρευτώ και το άλλο αγαπημένοι μου. Με όσες φίλες μου το έχω συζητήσει, η συντριπτική τους πλειοψηφία βλέπει ροζάκι, παίρνει κουβαδάκι και την κάνει μακριά, σε άλλη ....παραλία με τις κλασικές και στυλάτες ψάθινες ομπρέλες! Α! Και ρίχνει και ένα τρικούβερτο(κρύωσε κι ο καιρός) γέλιο κάπου ενδιάμεσα!

Οπότε, προσοχή, αν δε σας εκφράζει και το βάζετε έτσι, χωρίς να ξέρετε να το υποστηρίξετε(όχι δεν είμαστε ούτε στο fame ούτε στο dream), μην το βαζετε(το ροζ εννοώ καλέ!)!

Και μιας και δηλώνω fan(όχι ανεμιστήρας ρε, από το άλλο, οπαδός, πως το λένε!) των δημοκρατικών διαδικασιών και στον απόηχο των εκλογών τοπικής αυτοδιοίκησης, θέτω και ψηφοφορία: Ναι ή ου στο ροζ στους άνδρες; Οι γυναίκες μας ενδιαφέρουν ιδιαίτερα, για να δείτε ότι δε λέω(μόνο) βλακείες.

Φιλάκι στον καθέναν και την καθεμιά σας ξεχωριστά!!

Υ.Γ1: Ειλικρινά δεν ήθελα να γίνω κακιά, να προσβάλλω ή να θίξω κανέναν... Μία απλή, πτωχή πλην τίμια τρελή είμαι που λέω τη γνώμη μου! Καθένας μπορεί να λέει ό,τι θέλει κι αφήστε τους άλλους να τραγουδάνε λογοκρισίες και τέτοια. Και δεν είμαι η Κορομηλά για να μου κόψετε την εκπομπή! Χα!
Υ.Γ2: Έχω δει πριν κάμποσο καιρό -κι έλεγα: μην είναι όνειρο, μην είναι οπτασία;- βιτρίνα γνωστού καταστήματος στην Τσιμισκή(άσε, ας μην τους θάψω), με ροζ σακάκι-παντελόνι και φουλάρι με άσπρες βούλες(όλα στην ίδια ανδρική κούκλα πάνω)!
Υ.Γ3: Περιμένω τα νέα σας!
Υ.Γ4(και τελευταίο, promise!): Το μπλουζάκι στη φωτογραφία, ούτε παραγγελία να το 'χα! Ό,τι καταλάβατε, καταλάβατε! Χα!

Κυριακή, Σεπτεμβρίου 17, 2006

Μου έλειψες..


Σήμερα γιορτάζεις.

Έχουμε να μιλήσουμε από τον Ιούλιο που μαλώσαμε. Από τον Ιούλιο που είδα ότι δε μου έχεις την εμπιστοσύνη που περίμενα από την κολλητή μου και που για αυτόν το λόγο ακριβώς, παρεξηγήθηκες άσχημα μαζί μου... με κάποια πολύ συνηθισμένα μου λόγια.

Νευρίασα κι εγώ. Με πήρε το παράπονο. Πως γίνεται να διαλαλείς παντού ότι "μόνο η Ραφαέλλα μ' αγαπάει και με νοιάζεται" και μετά να μου κρατάς κακία με κάτι που σου είπα; Τη στιγμή που υποτίθεται ότι μόνο το δικό σου καλό θέλω;

Ποτέ δε σε έκρινα, ούτε και τότε. Ίσως σαν τρίτο μάτι, να έβλεπα κάτι παραπάνω, μπορεί και να έκανα λάθος βέβαια. Τη γνώμη μου είπα, όπως πάντα. Σεβαστή θέλω να πιστεύω, δε ζήτησα να την κάνεις πράξη κιόλας.

Κι ύστερα; Βλέπω ότι με παρατάς τελευταία στιγμή που κάναμε τόσα σχέδια. Γιατί; Γκρεμίστηκε ο κόσμος όλος.

Κι εγώ είμαι εγωίστρια. Το μικρόβιο πάντα το είχα. Σε μία παρεξήγηση φταίνε και οι δύο. Ίσως περισσότερο ο ένας, λιγότερο ο άλλος την εκάστοτε φορά. Δε θα κάτσω να το εξετάσω όμως τώρα.

Ούτε θα κολλήσω εκεί. Αλλά στο ότι η αγάπη μου για σένα είναι μεγαλύτερη από τον εγωισμό μου. Και δε με νοιάζει να παραδεχτώ το ότι μου έλειψες.

Πληγώθηκα, ναι. Να... τόσο πολύ. Διότι ήταν σα να μου λες κατάμουτρα με τον τρόπο σου ότι δε με εμπιστεύεσαι πραγματικά. Σα να μου έδειχνες ότι δεν είχες καταλάβει την ανιδιοτέλεια των πράξεων και των λεγομένων μου. Περίμενα με μένα να μην παρεξηγηθείς, όπως με τόσους άλλους. Γιατί εγώ ήμουν ο "τούλης".

Σ' αγαπάω. Αλήθεια. Στεναχωριέμαι που πρέπει να στο τονίσω, να στο θυμίσω. Γιατί στο 'χα πει και στο ΄χα δείξει πολλές φορές.

Το καλοκαίρι πέρασε έτσι. Χωρίς βόλτες. Χωρίς γαβγίσματα(ξέρεις εσύ), χωρίς ασταμάτητα σπαστικά γέλια, χωρίς λιωσίματα στη βαρετή Θερμή με ατελείωτες μεταμεσονύκτιες παρτίδες τάβλι, χωρίς....

Τα λουλούδια είναι για σένα. Θα 'θελα να στα έδινα από κοντά.
Χρόνια σου πολλά. Σε σκέφτομαι πάντα...
Αλήθεια, τι κάνεις;

Κυριακή, Αυγούστου 27, 2006

Ουρανοκατέβατο...



Λουλούδια κι άστρα
στο χωράφι τ' ουρανού.
Σταυροβελονιές, φως
στο κέντημά του.
Τα μάτια μου.
Η ανάσα σου.
Εσύ κι εγώ.
Καληνύχτα...

Παρασκευή, Αυγούστου 11, 2006

Βορειοανατολικά... του παραδείσου!


Εδώ και πολύ καιρό, όλο έλεγα θα φτιάξω ένα post, θα φτιάξω ένα post και τελικά έφτασε η μέρα που ξεκουμπίζομαι(12/8) και πάω στο νησί μου... Μεσολάβησε και μια γαστρεντερίτιδα, αφήστε τα να παν, αμάν.

Τώρα που ανάρρωσα για τα καλά, είπα να μη σας αφήσω στα σκοτάδια πού θα πάω και τί θα κάνω... πού θα λιάζομαι και σε ποιες παραλίες θα σκέφτομαι. Άλλωστε, σας το είχα υποσχεθεί και ο Ιάσονας το είχε εξαγγείλει!

Έγραφα, έσβηνα, έγραφα, "όχι δε μ' αρέσει", άντε ξαναμανά από την αρχή...
Τι να πρωτοπρολάβεις να πεις μέσα σε ένα φτωχό πλην τίμιο post για τον τόπο που λατρεύεις όσο τίποτα άλλο; Και να μην ξεχάσεις και τίποτα; Ήθελα τρομάρα μου, να είμαι και καλή ξεναγός! Ώσπου θυμήθηκα κάτι, ένα χρόνο πριν .

Ιδού λοιπόν, μία μίνι εργασία- παρουσίαση που είχα φτιάξει για τη σχολή και νομίζω πως είναι ό,τι πρέπει για την περίσταση! Έχω μία ίδια με πολύ πιο όμορφες φωτογραφίες- καρτ ποστάλ(γιατί ομολογουμένως αυτές αδικούν το νησάκι μου), αλλά είναι 12 MB και δυστυχώς δε μπορώ να την ανεβάσω...
Οπότε, check this out:
808.ppt

Αυτή είναι η "θάλασσα" μου, το "λιμάνι" μου...

Enjoy it και θα τα πούμε λογικά, όταν γυρίσω(25-6/8)...
Αλλά πού ξέρετε, μπορεί να πετάξω και κανένα postάκι από το νησί.
Να προσέχετε και να περνάτε καλά μέχρι να τα ξαναπούμε!
Θα κάνω και καμιά βουτιά για σας, το υπόσχομαι...

Υ.Γ: Όπως θα παρατηρήσατε δεξιά, η παρέα μου από τη blogότητα, όλο και μεγαλώνει... Πόσο πολύ χαίρομαι γι' αυτό..!

Δευτέρα, Ιουλίου 24, 2006

Ταξίδια στη χώρα της καρδιάς


Δεν ξέρω πως ακριβώς γίνεται αυτό..
Κάθε φορά που μπαίνω σε ένα μέσο μαζικής μεταφοράς, όποιο κι αν είναι αυτό, δε μεταφέρει μόνο το σώμα μου κάπου, αλλά και την καρδιά μου και το μυαλό μου.

"Τι βλακείες λες πάλι;
Είναι δυνατόν να μετέφερε μόνο το σώμα, τη στιγμή που όλα αυτά, καρδιά-ψυχή-μυαλό κατοικούν υπό την ίδια προαναφερθείσα στέγη;"


Γιατί, δε σου έχει τύχει ποτέ κυριολεκτικά να είσαι κάπου και η σκέψη σου να τριγυρίζει σε άλλα μονοπάτια; Να είσαι κάπου και η καρδιά σου να ανήκει αλλού; Και δεν αναφέρομαι απαραίτητα στο συναίσθημα του έρωτα. Η καρδιά μου, η καρδιά σου είναι ταξιδιάρα. Έχει δικό της εγώ. Και γι' αυτό πολλές φορές κάνει του "κεφαλιού της".

Έτσι κι εγώ, δε μπορώ να την κάνω κουμάντο σχεδόν ποτέ. Μου 'χει πάρει τον αέρα. Καλώς ή κακώς(αυτό είναι ένα άλλο θέμα το οποίο αξίζει ξεχωριστό post κατ' εμέ και από με). Και όποτε μπαίνω ..από το αεροπλάνο μέχρι το κτελ(δεν έχω ρατσιστικές διαθέσεις!) φεύγει. Αυτομάτως. Χωρίς να με ρωτήσει. Απομακρύνεται. Περιπλανιέται σε τόπους μαγικούς, γνωστούς ή άβατους, δύσβατους ή ανοιχτούς.

Δε χρειάζομαι οπωσδήποτε ένα ραδιοφωνάκι για να μου κάνει πιο εύκολο το ταξίδι μου.
Μου αρκεί ίσως μόνο η μουσική της σιωπής μου. Η μουσική της σκέψης μου μου κρατάει συντροφιά..
Δε βαριέμαι τις μεγάλες διαδρομές. Τις εκμεταλλεύομαι, διότι με αυτόν τον τρόπο "ψυχ-αγωγούμαι", δε διασκεδάζω.

Το ταξίδι είναι διπλό λοιπόν.

Αν είναι βράδυ ακόμα καλύτερα. Τ' αστέρια είναι ο συνεπέστερος οδηγός στον ουρανό μου. Ξαστεριά και φως στην "εκδρομή" μου..

Συνήθως χαζεύω έξω από το παράθυρο. Κι ας μην έχει κάτι ιδιαίτερο για να θαυμάσεις. Χάνεται το βλέμμα μου μέσα στο παράθυρο της ζωής. Το ανοίγω και βουτάω σε θάλασσα αναμνήσεων, σε στιγμές και λεπτά. Το δευτερόλεπτο επιτέλους έχει διάρκεια.
Καρέ καρέ περνάνε θραύσματα ζωής από μπροστά μου.
Γιατί αυτό είναι οι αναμνήσεις.
Φωτογραφίες ζωής. Ταξινομημένες στο album της καρδιάς μας.
Μόνο που αυτό το album δεν ξεθωριάζει, δε φθείρεται με το χρόνο.
Ή μάλλον πιο σωστά, επιλέγει να ξεθωριάσει και να καταχωρήσει στις πίσω πίσω σελίδες του ό,τι δεν είναι λαμπερό, ό,τι το σκοτεινιάζει, ό,τι χαράζει πληγές, ό,τι αφήνει σημάδια "χρώματα μουντά".
Σκέφτομαι, νιώθω, ζω, ξαναζώ, "ταξιδεύω στη χώρα της καρδιάς", σε κοιτάζω πιο βαθιά, σε αγαπάω διαρκώς.

Αναπνέω μαζί σου, έστω μακριά σου.
Σ' ευχαριστώ που είσαι κομμάτι μου.
Στο είπα και χθες.

Για έναν φίλο ταξιδιάρη που θα μου λείπει πάντα.

Υ.Γ: Το post σε καμία περίπτωση δεν περιγράφει έρωτα.

Χαλικιδικής ρεμάλια!

Ο λόγος για τον οποίο τις τελευταίες μέρες έχω παρατήσει στα κρύα του λουτρού το καημένο το blog μου(καλά, τι παραπονιέται κι αυτό, στα δροσερά το άφησα τουλάχιστον!) είναι ότι ρεμαλιάζω ασυστόλως και ανυπερθέτως! Τρέχω στις 2 δουλειές μου καθημερινά και μετά βουρ στις εξόδους και τις ασωτείες. Επανορθώνω λοιπόν, με 2-3 posts μαζεμένα με όσα αποκόμισα από τα 2 περασμένα(κλαψ κλαψ μπουχου χουυυυυ!) σαββατοκύριακα(15-16/7και22-23/7) που τα μοιράστηκα με φίλους!

Την προπροηγούμενη Πέμπτη(13/7) πήραν την ανηφορική από την Αθήνα και ήρθαν προς Θεσσαλονίκη μεριά, 2 από τους πιο αγαπημένους μου φίλους, οι Αφοι Αντωνακόπουλοι, Νίκος και Μιχάλης(κατά σειρά ηλικίας). Εκεί να δείτε χαρά όταν πήγα να τους παραλάβω από τον ΟΣΕ... Έτρεξα σαν το χαζό(όπως στις ταινίες ένα πράγμα)στην αγκαλιά τους και για ολόκληρη τη μέρα είχα στο στόμα μου την καραμέλα: "Δεν το πιστεύω ότι είστε εδώ!". Φυσικά αυτό πυροδότησε τη διάθεση του Μιχάλη ή αλλιώς "καραμελίτσας"(μ' αυτά τα ροζ που φοράει, sorry κιόλας!)για τρελά πειράγματα και με την πρώτη αφορμή, με ρωτούσε: "το πιστεύεις;" Α ρε γλέντια...
Τεσπα, όταν ξεμπέρδεψα από τη δουλειά την Παρασκευή, φύγαμε εσπευσμένα για Χαλκιδική και συγκεκριμένα πρώτα για την Άθυτο, όπου είχα κλείσει δωμάτια. Ε ύστερα ξέρετε...τα κλασικά μπάνιο και έξοδος στην Καλλιθέα("σπιτάκι" και "Aqua").

Την επομένη(Σάββατο), ξεκινήσαμε για tour στο 2ο πόδι. Πήγαμε για μπάνιο στις ξακουστές Kαβουρότρυπες(τα παιδιά πάθανε πλάκα με το μέρος, εγώ ευτυχώς τα τρία εγκεφαλικά τα γλίτωσα, διότι είχα ξαναπάει). Τι όμορφα που ήταν... Αφού λιαστήκαμε καλά καλά, κάναμε το γύρο, οδεύσαμε προς την άλλη μεριά του ποδιού- για φαγητό στο Νέο Μαρμαρά(επειδή κουβαλάμε την ίδια τρέλα). By the way, εγώ το Μαρμαρά δεν τον είχα και σε ιδιαίτερη εκτίμηση, όπως και τα περισσότερα μέρη της Χαλκιδικής(εκτός από την Άθυτο), γιατί πάσχουν από άναρχη και προχειροφτιαγμένη μέχρι βλακείας δόμηση, μα παραδόξως άλλαξα γνώμη. Ίσως όταν είχα πρωτοπάει να είχα επηρεαστεί από τα χάλια του καιρού.
Anywayz, κάτσαμε σε ένα φανταστικό γυράδικο, πιο περιποιημένο δεν έχετε ξαναδεί, είμαι σίγουρη. Λέγεται "Λάδι και ρίγανη" και σας το συνιστώ ανεπιφύλακτα. Φυσικά το ότι επαναλάμβανα ανά 3 λεπτά "και τι περιποιημένο που είναι και τι περιποιημένο που είναι" εννοείται ανατροφοδότησε τα παιδιά με καινούριες λαβές για σχολιάκια και πειραγματάκια. Δεν ήμουν καθόλου υπερβολική ρε... Αλήθεια! Όλο πέτρα και πλακάκι κάτω(στυλ πέτρας κι αυτό), καινούρια τραπέζια- καρέκλες, σερβίτσια λες και τρώγαμε σπίτια μας και οι τουαλέτες με πορσελάνες, πέτρα και φωτοκύτταρα! Απίστευτο!(Α ρε καραμελίτσα που είσαι να με δουλέψεις!)
Οκ, σταματάω με το γυράδικο, δε μου φταίτε σε τίποτα! "Κάποτε"(χεχε), γυρίσαμε "σπίτι", κάναμε μπάνιο και ταβλιαστήκαμε για κανά 2ωρο εγώ κι ο Μιχάλης μέχρι τη μία τα ξημερώματα με το Νίκο να φορτώνει με το λιώσιμό μας. Ε αφού προς ανακούφιση του Νίκου σηκώθηκα, ετοιμαστήκαμε για εξοντωτικό clubbing μέχρι πρωίας, παρόλο που έβρεχε απειλητικά. Πήγαμε angels, (αφού περιμαζέψαμε τη φίλη μου την Αλεξία από τη Σίβηρη) όπου έπαιζε μουσική ο Κανάκης. Από κάτω λικνίζονταν Θρασκιά- Χρηστίδου- Κουτσοσταμάτη(η κοπέλα του Κανάκη) και Μακρυπούλια. Αλλά δεν τους κάρφωσα στην Τατιάνα..(που να την τρέχω τώρα, κάνει και διακοπές!)
Πτώματα, γυρίσαμε στις7παρά. Το μεσημέρι της Κυριακής, μαζέψαμε τα συμπράγκαλά μας και την κάναμε για Χανιώτη στο μώλο beach bar, ύστερα κάναμε ένα πέρασμα από to blue fish beach bar(τα πήραμε όλα σβάρνα ναι!)(Μίλτο έτσι και σχολιάσεις την έκφραση, την έβαψες) και κατόπιν την κάναμε για την άλλη πλευρά του πρώτου ποδιού, για Φούρκα- για την ακρίβεια κατσικωθήκαμε στο Aqua mare, πρώην Caprice.
Αν εξαιρέσετε ότι φεύγοντας από εκεί γύρω στις 11 το βράδυ, κάπου στο δρόμο μου έπεσε το κινητούλι μου, δεν το κατάλαβα, (παρά μόνο λίγο έξω από τη Σίβηρη που είπα στο άσχετο να τηλεφωνήσω στη μάνα μου), μου το πάτησε αυτοκίνητο, μου το δώσανε κάτι κοπέλες που το βρήκανε τυχαία(κατεστραμμένη η οθόνη, θα πάρω αναγκαστικά καινούριο)...Περάσαμε απίστευτα(γεια σου ρε Νίκο)... Πολλές γλυκές αναμνήσεις... Από που να αρχίσω και που να τελειώσω...
Παιδιά σας αγαπάω πολύ πολύ και μετράω αντίστροφα τις μέρες που έμειναν μέχρι να κατέβω στο νησί μας για να ξαναοργιάσουμε..!

Υ.Γ1: Για περαιτέρω λεπτομέρειες για τις προαναφερθείσες τοποθεσίες, εδώ είμαι εγώ, περιμένω απορίες!
Υ.Γ2: Σημαντική παράλειψη: Το slogan- motto του τριημέρου ήταν το "Ok? Let's go!" δικής μου έμπνευσης ή μάλλον κλεμμένο από το τραγούδι "Raggasex" από Ottomix!) Το επανέλαβα απελπιστικά πολλές φορές..Μέχρι στα μηνύματα το έγραφα!
Υ.Γ3: Αυτό το σαβ/κο(22-23/7) ήμουν πάλι Χαλκιδική, με φιλοξενούσε στο εξοχικό της στην Κρυοπηγή, η φίλη μου Φωτεινή που είχε γενέθλια χθες. Το γλεντήσαμε δεόντως εννοείται. Όλα αυτά σας τα γράφω τώρα που μόλις συμμαζεύτηκα επιτέλους στο σπιτάκι μου.;-D